Mensje van Keulen logo

Liefde heeft geen hersens - Mensje van Keulen


Longlist Libris Literatuur Prijs 2013
shortlist Opzij Literatuurprijs 2013
toplijst AKO Literatuurprijs 2012
portret Mensje van Keulen
foto © Bert Nienhuis

Charlotte Köhler Prijs 2011 voor Mensje van Keulen

Uit het juryrapport (download hier de hele tekst): “Een goed verhaal valt niet na te vertellen, maar wel vaak te herlezen om er iedere keer iets anders aan te ontlenen en in te ontdekken. Meestal laat Van Keulen in het midden hoe het afloopt - er kan nog van alles gebeuren. Bij een goed verhaal werkt het zo dat je over de personages kunt blijven fantaseren. Die techniek, die neerkomt op weglaten, spanning opbouwen en dan met een onverwachte wending naar een splijtend inzicht en een open einde afkoersen, beheerst Mensje van Keulen als weinig anderen.” (zie ook de rubriek Nieuws op deze site)

fragment

Hoe vreemd het ook mag klinken, het zijn veelal de personages die me gaandeweg de details aanreiken en voor een onverwachte wending zorgen. Ik beleef een en ander zelfs fysiek. Zo kreeg ik herhaaldelijk koorts en werd door benauwdheid overvallen toen ik Van Lieverlede schreef, en na een passage over de snoeplust van Anton Hofman in Overspel zat ik met een tong rauw van het kauwen, al had ik niet de beschreven drop en chocola verorberd. Ik heb mededogen met ze, heb een aversie voor ze, walg van ze, houd van ze. Ik kan om ze en met ze woedend en sentimenteel zijn, maar ik kan ze ook met distantie bezien, al verkeren ze in nog zo’n penibele situatie. Ik ben ze dankbaar, ook of misschien juist als ze ver van me afstaan. Ik kan schik en vilein plezier in ze hebben, zoals in de oude kinderhater Ratti (in het kinderboek Meneer Ratti) en de jonge Maria (in De rode strik). Ook Florrie (in De laatste gasten) kon, al is ze als verteller niet voortdurend nadrukkelijk aanwezig, zo’n bezit van me nemen dat ik er verstrooid door raakte. Het verbaasde me daarom niet maar gaf me wel een rilling toen ik, niet ver voor het eind van de roman, in haar kleine zolderkamer, naast haar spaarzame bezittingen, een vertaling van Henry James’ spookverhaal The turn of the screw zag liggen.
 Als mensen me vragen ‘hoe ik er op kom’ of ‘waar ik het allemaal vandaan haal’, kan ik net zo goed kort en eerlijk antwoorden dat ik het lang niet altijd weet, dat het behoort tot het duistere terrein van de fantasie. Ik wil dat graag zo laten.
(Uit de bijdrage van Mensje van Keulen aan het Oerboek De schriften wachten , uitgeverij Atlas, november 2008)