'Op een avond kreeg Mensje van Keulen bezoek van een blonde dame.
Al snel zag ze dat ik het was, maar dan als Maartje 't Hart. Zodra
ze over de eerste schrik heen was, raakte zij geïnteresseerd in
het verschijnsel dat een man graag af en toe als vrouw wil optreden.
Aanvankelijk wilde zij er een kort artikel over schrijven. Vervolgens
dacht zij aan een klein boekje. Uiteindelijk is het een lichtvoetig,
geestig, uitermate onderhoudend boek geworden over haar belevenissen
met mij als dame. Met mij gaat ze nar Frans Molenaar waar mij een haute-couturepakje
wordt aangemeten. Samen bezoeken wij een pruikenmaker, aan aantal literaire
bijeenkomsten, de stad van mijn jeugd. Zonder te psychologiseren, zonder
gebruik te maken van het loodzware jargon ('genderidentiteist')
dat psychiaters voor deze verlangens reserveren, geeft zij, nauwkeurig
observerend, en gebruik makend van een geraffineerde interviewtechniek,
een haarscherp beeld van de raadselachtige verlangens van een schrijver
die er af en toe naar hunkert om een vrouw te mogen zijn.'
- Maarten 't Hart.
Het treft dat Geheime dame opvallend goed geschreven is, met fantastisch
droogkomische dialogen: onvoorstelbaar dat een signeersessie, of een
literaire lezing op het land elders zó onnavolgbaar absurd, in
'Winnie-tehe-Pooh-stijl', opgeschreven is. Het krankzinnigst is het
bezoek aan de haarwerkenfirma in Rotterdam, een prachtige reprise op
de griezelreportage uit De lach van Schreck.
- Diny Schouten in Vrij
Nederland
Geheime dame is in een Angelsaksiche traditie geschreven, een 'inside-story'.
Zoals ze dat in Amerika nogal eens luidruchtig noemen. Maar op niveau.
Zoals Norman Mailer in 'The Fight' een gevecht van Mohammed Ali van
dichtbij meemaakte(...) Geheime dame is in zijn soort een meesterwerk.
Goed geschreven en onthullend, zoals het een betere 'inside-story' betaamt.
- Matthijs van Nieuwkerk in Het Parool