Een roman waarin drie geschiedenissen verbonden zijn doordat de
personages familie van elkaar zijn. De eerste geschiedenis draait
om bankbediende Anton Hofman, enerzijds een keurige huisvader,
anderzijds een man die op grote voet wil leven en zijn cliënte,
de aardige barones Van Voorst tot Voorst, bedriegt door speculaties
met haar geld. Als dat mis loopt, vlucht hij naar voor enige tijd
naar Biarritz. De tweede geschiedenis draait om zijn dochter Anna
die als au pair in Engeland verstrikt raakt in een affaire met
haar werkgever, Donald Masefield en diens snibbige vrouw Penny.
De derde geschiedenis betreft Laura, Hofmans zuster, getrouwd
met een psychiater die er een buitenechtelijke relatie op nahoudt.
De drie hoofdpersonen van Overspel doen een beroep op de sympathie
van de lezer en worden daarin niet beschaamd. Ze vechten alledrie
tegen iets kwaadaardig: Hofman tegen het lot dat hem klerk heeft
gemaakt, Laura tegen haar overspelige echtgenoot en Anna tegen
haar mevrouw. Het spel van goed en kwaad dat gespeeld wordt met
de lezer is niet zo simpel. De oplichterij van Hofman is natuurlijk
heel slecht, maar in Overspel is dat volstrekt niet de zorg van
de lezer. Wat hem interesseert is hoe Hofman zich eruit redt.
Het overspel van Laura's man David is heel slecht, maar het overspel
van Anna ondergaat de lezer als een passend antwoord op de terreur
en liefdeloosheid van mevrouw Masefield.
- Carel Peeters in Vrij
Nederland
Overspel sluit met zijn hier en daar lichte, speelse toon aan
op haar ballade De avonturen van Anna Molino, al is dat natuurlijk
een heel ander verhaal. De vermakelijke kinderen die in deze ballade
voorkomen, geterroriseerd door de kleine Anna Molino, konden best
eens dezelfde schatjes zijn als die ronddartelen in het Engelse
huis van de overspeligen, De poëzie van Van Keulen was destijds
voor mij een verrassing na de ernst van Van lieverlede. En iets
van dit gemakkelijke, lichte, heeft Mensje van Keulen in deze
roman weten te behouden naast de voornamelijk ernstige toon.
-
Wam de Moor in De Tijd
Een ontroerend, eigenzinnig boek dat zich bijna met opzet niets
lijkt aan te trekken van literaire vormeisen. (...) Indrukwekkend
als een lange, verbeten aanklacht tegen liefdesverraad.
- NRC
Handelsblad